Zo gaat ze met enige regelmaat naar De Open Hof in Kampen, waar 24 uur per dag een dienst wordt gehouden om uitzetting te voorkomen van de familie Babayants, die kerkasiel is verleend. En sinds de jaren 90 is ze een trouw bezoeker van de Evangelische Roze Vieringen, die plaatsvinden in de Oranjekerk in Amsterdam. Haar leven heeft altijd dienst gestaan van anderen, net als bij haar man die predikant was en over wie ze honderduit vertelt. Hij overleed in 2018.

Een foto van de familie Babayants genomen door Daniel Rosenthal, winnaar van De Zilveren Camera
 
De man van Gea, Ton Voerman werd in Utrecht geboren. ’Hij studeerde Rechten maar onderbrak de studie aan het begin van de oorlog, omdat hij weigerde de loyaliteitsverklaring te ondertekenen. Hij lag ziek in bed, toen de Duitsers aanbelden. Die vroegen of er al eerder iemand langs geweest was. Mijn schoonvader sprak voortreffelijk Duits en zei dat dit het geval was en wenste hun een prettig middag. Zo ontsnapte hij aan de Arbeitseinsatz’.
‘Na de oorlog was Ton halve dagen werkzaam voor de afdeling Post van de NS en studeerde Theologie. Hij had een geweldig talenknobbel, sprak vele talen onder andere Russisch en Farsi, dat kwam goed van pas op zijn afdeling. Na een stage in Ierland ging hij naar Spanje, waar hij als docent werkte bij de opleiding voor protestantse predikanten’.
‘In Franco’s katholieke land zat men daar niet op te wachten. De geheime dienst kwam langs en verzocht hem met behoud van zijn paspoort te vertrekken. Na terugkomst werd hij predikant in het Militair Hospitaal, waar hij op zijn 55e verplicht met pensioen ging, maar daarna bepaald niet stil zat’.
 
Gea, geboren in Alkmaar, studeerde Biologie aan de VU in Amsterdam, waar ze Ton ontmoette.’Hij was studentenpredikant en een begeerd weduwnaar. We hadden een leeftijdsverschil van 20 jaar, trouwden en kregen vier kinderen, drie dochters en een zoon. Mijn schoonmoeder werd ziek en ik moest haar verzorgen’.

‘Het ouderlijk huis hier aan het Geertebolwerk stond toen leeg en werd gekraakt. Ton heeft toen heel beleefd de krakers verzocht te vertrekken. En dat deden ze, hij maakte nogal indruk. Na haar dood zijn we van Amsterdam naar de Binnenstad verhuisd. Het huis had geen centrale verwarming en was geschilderd in de modekleuren van die tijd: donkerrood, okergeel en zwart. We woonden boven, de benedenverdieping werd in beslag genomen door de studeer- en ontvangstkamer. De kinderen gingen naar de Dompleinschool en naar de Kathedrale Koorschool’.

‘Ik was kort werkzaam in de medische sector toen ik werd ‘geroepen door hogerhand'. Het was een heel sterke roeping, die ik moest beantwoorden en ik begon aan de deeltijdopleiding Theologie’. Spijt? ‘Neen, ik voelde me als een vis in hetwater. Van tijd tot tijd ging ik op verschillende plekken voor in Lutherse kerken. Een hersenbloeding gooide echter roet in het eten, mijn spraakcentrum was aangetast, ik kwam er bovenop met behulp van een heel goede acupuncturist’.
 
Een Mariabeeldje uit Lourdes, tref je niet dikwijls aan in een hervormd huis. Hoe zit dat? Gea licht toe: ‘Ton ging als militair predikant tot zijn 96e mee met de militaire bedevaart naar Lourdes, maar die kwam niet terug met souvenirs. Mijn dochter heeft ze vanuit Spanje opgestuurd, gevonden in de ramsj! Onze familie was niet zo streng in de leer wat betreft andere geloven. Zo waren we ook lid van de Waalse kerk, net zoals Tons moeder, die vond dat chic. Onze kinderen gingen met dit kerkgenootschap naar Frankrijk op vakantie, dat was heel goed voor hun Frans’.
Gea nodigt uit om naar boven te gaan. Het huis is een waar museum, met vergulde kozijnen, behang met motieven en muurschilderingen tot in de badkamer toe: religieus, Pompeïaans, een explosie van creativiteit. Deze heeft ze in de loop der jaren gemaakt: ‘Ik hou van het leven versieren’. Zelfs de rollator, die ze ‘haar ezeltje’ noemt, is voorzien van bloemetjes.

Fotografie © Iris Tasseron 

< naar bewoners-en-straten-overzicht