Utrechts straten

Zicht op de Inktpot

Een overdekt balkon vol planten biedt direct zicht op de Inktpot en op de bomen van het Vrouwe Justitiaplein. ‘En als ik honderd meter loop, sta ik in het groen van de singel. Ik word hier blij van.’


Marianne Coopmans, sinds enkele maanden gepensioneerd als beleidsadviseur van de gemeente Utrecht, woont nog maar net op het Vrouwe Justitiaplein. ‘Het is toeval’, zegt ze. Want zij en haar partner waren wel op zoek naar een appartement, maar niet per se in de Binnenstad. Eerst zochten ze in Voordorp, de wijk waar ze al jaren woonden. ‘Maar ik ga niet uit een groot huis terug naar vijftig vierkante meter.’?En toen kwam het Vrouwe Justitiaplein voorbij. ‘We hebben meteen toegehapt. Ideaal, tien minuten van het winkelgebied en van het station. En heerlijk rustig, nog rustiger dan in Voordorp.’ En de Parade straks? ‘Die concessie doe ik graag. Als ik er zelf naartoe ga, heb ik er minder last van.’




© Sjaak Ramakers



Rode draad

De gezelligheid van de Culturele Zondagen omarmt ze, net als die Kerstmarkt, beregezellig. Er gebeurt zo veel in de Binnenstad. Maar het moet wel leefbaar blijven voor oud, jong, rijk en arm. Vaak wordt gezegd dat Utrecht een studentenstad is, maar er wonen ook veel gezinnen en senioren. Ook Utrecht vergrijst de komende jaren.’ Coopmans maakt zich zorgen over het gebrek aan sociale huurwoningen en aan woningen die voor ouderen geschikt zijn. Ouderenhuisvesting loopt als een rode draad door haar loopbaan, daarom houdt ze zich nu in de Stedelijke Adviescommissie Ouderenbeleid vooral bezig met wonen voor ouderen en fysiek beperkten. ‘Ik ben van plan lid te worden van Oud-Utrecht. En ik wil nog meer bijdragen aan die prachtige Binnenstad, ik wil er bijvoorbeeld graag over schrijven.’ •



Geschreven door Anne Pols.
Uit de Binnenstadskrant nummer 2, 2018


<< terug naar overzicht