Utrechts straten

Wonen met Singelzicht

Onze redacteur Onno Reichwein schrijft hoe het is om op het Geertebolwerk te wonen.


‘Een militair bolwerk heeft hier nooit gelegen’, staat op het straatnaambordje ‘Geertebolwerk’.


Terwijl ik dit stukje typ, kijk ik vanuit mijn atypische Geertebolwerkhuisje op de kop van de Andreasstraat uit op de plezierbootjes in de passantenhaven van de Catharijnesingel. Het hele jaar door heb ik uitzicht op water, gras, hoge bomen – veel platanen – kerende bootjes, fietsers, joggers en wandelaars met of zonder hond. Iedere herfst waaien dorre blaadjes het huis in.; winter 2018 heb ik zowaar nog voor mijn huis geschaatst; met de lente ontspruiten de door bewoners geplante bollen en in de vroege zomer komt Dirk met paard en wagen om het Zocherplantsoen te maaien.


De schrijver woont in het lichte huisje rechts op de foto, op de kop van de Andreasstraat © Patrick van der Sande
De schrijver woont in het lichte huisje rechts op de foto,
op de kop van de Andreasstraat © Patrick van der Sande


Straatcontact

‘s Zomers heb ik veel straatcontact, vooral met buren die, net als ik, een bankje voor hun huis hebben. Voor zover ik ze ken, wonen in de jarendertigwoningen veel hoogopgeleide stellen en singles van middelbare of pensioengerechtigde leeftijd - een gepensioneerde architect, een vrouwelijke dominee - en verder middenkader in hoger onderwijs, medische sector en bedrijfsleven. Linksonder woont een Vlaamse hoogleraar die vernam ik net - met zijn Utrechtse vrouw naar Bilthoven gaat verhuizen. Daarnaast een Oekraïense econome met Nederlandse man. Buiten-Europese allochtonen ken ik hier niet.


Rechts woont een stel met drie kinderen, verder weinig jongeren en gezinnen. In de bovenwoning links, zijn in de afgelopen decennia al een stuk of vijf keer jonge stellen ingetrokken, die na enkele jaren vanwege de (te verwachten) kinderen weer vertrokken richting rust en ruimte van de ‘tuinsteden’. Een tijd terug is er voor het eerst een stel vanuit buitengebied (de Betuwe) hier komen wonen van wie de kinderen net het huis uit gaan: de cirkel is rond.


Bolides over de stoep
In korte tijd is het drukker geworden door een komen en gaan, en door keren en parkeren van door ons bestelde! – klus- en bezorgbusjes. In de als eenrichtingsverkeer aangelegde straat vliegen bij tegemoetkomend verkeer regelmatig bolides van de bezoekers van hotel Karel V rakelings langs de voordeur over mijn stoep. Terwijl voorheen Japanners op weg naar het ‘Niffy-museum’ de voornaamste ‘exoten’ waren, hoor je nu tussen het aanzwellende rolkoffer-geroffel flarden van talloze wereldtalen.


Graag ren ik door het Zocherpark, of snij ik een stukje af via de publieke tuin van Hotel Karel V richting Springhaver Café. Soms speel ik op de jeu-de-boulesbaan in de hoteltuin of op het baantje voor het Bartholomeusgasthuis. Ik geniet van de nog altijd relatieve rust in mijn straat en van de nabijheid van het dynamische centrum. Ben benieuwd wat er gaat veranderen als de Singel doorgetrokken is en de plezieren rondvaartboten hun rondje gaan maken. •


Uit de Binnenstadskrant nummer 4, 2019.


<< terug naar overzicht