Utrechts straten

Open Monumentendag: singel rond

12 september is het – eindelijk – zover. Dan wordt een historische fout hersteld en stroomt er weer water rond de Binnenstad. In de jubeltaal van CU2030: ‘Dan vallen de twee delen singel elkaar plonzend in de armen.’


De singels dateren uit de twaalfde eeuw. Utrecht, dat in 1122 stadsrechten had gekregen, groef toen een verdedingsgracht rond de stad. Die is ‘veilig’ tot eind jaren 50, als de Duitse architect Feuchtinger dempen ervan aanraadt om de auto – die dan nog wordt gekoesterd in binnensteden – ruim baan te geven. Zijn plan is: een ringweg rond het centrum te midden van kantoren.


Januari 1968 geeft de regering de stad Utrecht toestemming de singel deels te dempen. Het gaat om het stuk tussen de Bemuurde Weerd en het Sterrenbos. Er komt een paar honderd meter elfbaans snelweg – de Catharijnebak – voor in de plaats. Intussen groeit het verzet en schrijdt het inzicht bij de gemeente voort. In 1997 valt het besluit de singel weer in zijn oorspronkelijke staat terug te brengen, dus weer met water te vullen.


De eerste stap naar herstel wordt drie jaar later, in 2000, gezet. De Weerdsingel WZ tussen de sluis en het Paardenveld wordt voorafgaand aan het deel binnen het Stationsgebied opengegraven. In 2010 wordt de Catharijnebak gesloten voor autoverkeer. Het laatste stuk waar het water nog terug moet komen, is de Catharijnesingel tussen TivoliVredenburg en de Bartholomeïbrug. Samen met bewoners heeft de gemeente bedacht hoe de Catharijnesingel-Zuid eruit moet zien. Er komen glooiende oevers, deels moerasoevers met waterplanten, een zitvlonder bij de aanlegsteigers en een speelweide. En voetpaden, maar geen fietspaden. 12 september ontmoeten de Catharijnesingel-Zuid en de Catharijnesingel-Noord elkaar dus weer. Hoe symbolisch: op Open Monumentendag, die in Utrecht (her)waardering van erfgoed als thema heeft. •


Geschreven door Ineke Inklaar.
Uit de Binnenstadskrant nr. 1, 2020.


<< terug naar overzicht