Utrechts straten

Knokken voor de Wolvenbuurt

6 februari 2018 

Omwonenden Wittevrouwenkade verliezen vertrouwen
Gesprek over methadonvoorziening teleurstellend 

De gezichten van de ruim 150 aanwezigen op de bewonersavond over de vestiging van de methadonvoorziening Arkin aan de Wittevrouwenkade,  sprak boekdelen. Teleurstelling, boosheid en sommige omwonenden leken ronduit geschokt door het antwoord op hun vragen.


Burgemeester van Zanen kwam samen met wethouder Paulus Jansen en enkele medewerkers van Arkin (verslavingszorg) gisterenavond naar de Wolvenbuurt om te reageren op tal van vragen.
Bewoners uitten hun ongenoegen over de stapeling van problemen die de buurt de laatste jaren ondergaat. Er zijn toenemende verkeerstromen, drugsoverlast en zwervers. In de buurt is een opvanghuis voor kwetsbare jongeren, er zijn coffeeshops, een hashboot en een tehuis voor langdurige gebruikers. De aanzuigende werking met negatieve effecten zal ook door de komst van Arkin sterker worden.


De sprekers gaven allemaal aan dat zij uiteraard zorg voor de doelgroep van Arkin, verslavingsproblematiek, belangrijk vinden. Maar zij vroegen zich vooral af waarom deze buurt die al zoveel problemen heeft als locatie gekozen is. En ook waarom het advies van Singelzicht, het tehuis voor jongeren, en het advies van de politie om Arkin niet in deze buurt te vestigen, in de wind is geslagen.
Burgemeester van Zanen erkende de stress die de buurt de laatste tijd ondergaat. Maar zei vervolgens ‘Als wij alle adviezen steeds absoluut maken komt er niets tot stand’.



Bewonersavond met de gemeente over nieuwe locatie Arkin
in de voormalige gevangenis Wolvenplein
(foto: Elaine Vis)

Voorwaarden
Op het eind van de bijeenkomst stelde de burgemeester dat er geen andere plek voor de methadonvoorziening komt. Rond mei zal Arkin zijn intrek nemen in het gemeentepand op de Wittevrouwenkade. ‘Het gaat niet gebeuren dat wij naar andere locaties uitkijken. Er zijn geen andere alternatieven. Wij staan voor moeilijke keuzes. Maar wij kunnen voorwaarden scheppen zodat de kwetsbaarheid in deze buurt weg te nemen is’. Daarmee doelde hij o.a. op beveiliging die strekt tot het Lepelenburg en op een beheeroverleg met bewoners. Zowel Jansen, als Van Zanen gaven beiden aan dat er duidelijke voorwaarden in de huurovereenkomst met Arkin staan. Jansen gaf aan dat de overeenkomst opgezegd wordt, indien niet aan die voorwaarden wordt voldaan. Evaluatie over een jaar.


Overval
Uiteraard was te verwachten dat deze bijeenkomst de partijen niet helemaal bij elkaar zou kunnen brengen, maar er was wel de hoop om de verkeerde start ongedaan te maken. De bewoners zijn afgelopen december overvallen door het besluit om de verslavingszorg van ABC-straat en Sijpesteynkade naar de Wittevrouwenkade te verhuizen. Door de overval voelt het merendeel van de buurtbewoners zich niet vertegenwoordigd door het stadsbestuur.

Het pand van de voormalige verslavingszorg Victas aan de ABC-straat is van de Rabobank die er appartementen in vestigt.
‘Blijkbaar vindt de gemeente de Rabobank wel heel aardig. Ik weet zeker dat de gemeente niet voor niks aardig is geweest voor de Rabobank, dus ik wil weten wat de argumenten zijn om de verslavingszorg daar weg te halen?’, vraagt een bewoner.

 
‘U heeft gekozen voor een overval strategie’ zegt een andere bewoner. 
‘Wat betekent dat voor andere participatietrajecten in de gemeente. Er zijn gedurende drie, vier maanden ambtenaren bezig geweest zonder te communiceren met de buurt. Misschien moeten nu andere participatietrajecten stil gelegd worden totdat de gemeente zich uitspreekt hoe voortaan te handelen’.


Verplichtingen
Buurtbewoner Mulder legt de vinger in de wond.
‘Ik denk dat u zich vergist, burgemeester. U zegt dat er niets uit een open overleg met de buurt komt. Maar natuurlijk willen wij allemaal zorgen voor mensen met wie het slecht gaat.
Wat wringt, is dat u zich beroept op privaatrechtelijke aspecten. De gemeente kan aan iedereen verhuren en dan heeft de buurt er opeens niets meer over te zeggen.
Het lijkt er nu op dat het privaatrechtelijk handelen van een gemeentelijke overheid de methode is om publiekrechtelijke verplichtingen te ontlopen’.

 

Binnenstadskrant Utrecht, 2018.
Geschreven door Elaine Vis.

KNOKKEN VOOR DE WOLVENBUURT

Vier jaar geleden ging Katy Dirksen, die al 25 jaar in de Wolvenbuurt woont, naar de gemeente om te zeggen dat het genoeg is geweest. ‘Ik raakte de grip kwijt. Ik wilde mij de stad niet laten afpakken’.

Dirksen is niet de enige bewoner die zich zorgen maakt over de leefbaarheid van de Wolven- buurt. Jazzmuzikant Koen Scherer van een straat verderop: ‘Dit is een heel mooi wijkje. Als je een bestemming drastisch verandert kan je dat niet meer terugdraaien. Bij alles wat leegkomt in de stad wordt aan horeca-invulling gedacht. Het evenwicht is zoek tussen wonen, winkelgebied en toeristische trekpleister. Ontspoord. De sfeer is er nu nog, maar die moet je wel koesteren’.

 


Buurtbewoner Koen Scherer (foto: Saar Rypkema)


Woonplezier verdedigen kost veel tijd. Bewoonster Ellen van Aken zegt: ‘Ik ben nooit actief geweest, ook niet toen ik nog studeerde. Ik vind het nu pas nodig, nu voel ik mij geraakt’. Twaalf jaar geleden verhuisde zij uit Tuindorp. Daar gebeurde nooit wat. Hier moet ze de hele tijdmeldingen doen bij de gemeente, overleg hebben met het tijdelijk beheer van de gevangenis over overlast. ‘En nu weer die geplande verhuizing van de methadonvoorziening naar de Wittevrouwenkade. De stad wordt bovenal als verdienmodel gezien. Wat kan je een tijd kwijt zijn om het woonplezier te verdedigen’. Koen Scherer beaamt dat: ‘Het is een gebied dat aantrekkelijk is voor ondernemers maar dat conflicteert met de woonfunctie. Het kost heel veel energie, want je moet je inlezen, juridische kennis inhuren, de politiek benaderen, een groep formeren, de belangen in kaart brengen, peilen hoe de anderen erover denken en overleggen. Heel veel overleggen. Je moet niet alleen maar tegen zijn. En ook over het algemeen belang na kunnen denken en je niet alleen maar bezighouden met jouw eigen belang’.


Hospita
Soms gaat het om dingen die de hele Wolvenbuurt betreffen, soms om iets betrekkelijk kleins. In de Molenstraat verkocht woningbouwcorporatie Mi- tros leegkomende woningen uit de sociale sector. In een van de verkochte huizen trok een groepje studentes. De dochter van de nieuwe eigenaar werd zogenaamd de hospita, waardoor een omgevingsvergunning omzeild kon worden. Het huis ernaast is leeggekomen omdat de bewoonster de overlast van de studentes zat was.


Elly Reijnders en andere omwonenden hebben?nu in een brief aan Mitros randvoorwaarden bij verkoop van het leeggekomen huis voorgesteld. Ze eisten dat de Mitros de volgende koper op gehorigheid en de gebreken van het pand zou wijzen. De verkoopadvertentie op Funda werd in overleg aangepast.


Methadon
Maar als het een is opgelost volgt er weer iets nieuws. In maart verhuist de methadonverstrekking van de A.B.C.-straat en de Van Sijpesteijnkade naar de Wittevrouwenkade. Van Aken: ‘De ambtenaren van de gemeente en de bestuurders weten niet veel over onze buurt, bleek maar weer op de inloopavond. Dat is kwalijk. Zo groot is de stad ook weer niet. Als je een buurt opzadelt met een project moet je toch ook even ter plekke gaan kijken’.


‘Waarom moeten wij ons dan weer bezighouden met de vorming van een beheergroep? Daar baal ik van. De gemeente vind altijd maar weer dat?je het zelf moet oplossen. Het enige positieve is dat al deze dingen de buurt bij elkaar brengen. Maar ik vraag mij wel af of het ooit nog rustiger wordt’. 

Geschreven door Elaine Vis
Uit de Binnenstadskrant nummer 1, 2018


<< terug naar overzicht