Utrechts straten

Justus van Effenstraat

In de rubriek ‘Straten’ besteden we aandacht aan één straat in de Binnenstad. Deze keer: Justus van Effenstraat. 

 

Als je op het balkon staat en je kijkt naar links en naar rechts, dan zie je dat de straat niet helemaal recht is: er zit een lichte kromming in. Zoals je ook wel in Georgiaanse Engelse straten ziet. Het geeft mijn straat iets chique's: niet industrieel, langs de liniaal gebouwd maar met het menselijke timmermansoog. Op mijn zolder zie je trouwens hetzelfde: de middenbalk ligt niet in een rechte hoek ten opzichte van de gevel. Het huis is aan de voorkant 6 cm smaller dan aan de achterkant.

 

De straat is gebouwd tussen 1901 en 1904 in de buurt het het Academisch Ziekenhuis aan de Catharijensingel. De meeste huizen zijn boven- en benedenwoningen en bedoeld voor de kleine ambtenaar, de onderwijzer of de afdelingschef. Middelbaar opgeleide mensen die zich meestal één dienstmeisje konden permitteren. Daar was dan ook ruimte voor: in mijn keuken is voor haar een nis waar precies een tafel met 1 stoel kan staan en op zolder zag je aan de geverfde gedeelten op de vloer en op het schuine dak waar haar slaapkamertje geweest is.

 

Het is een straat met bewoners van alle leeftijden. We hebben hier een oude dame die alleen in een heel herenhuis woont, Mevrouw Uyterwael; ik zie haar alleen als zij jaarlijks gedurende 10 minuten het straatfeest bezoekt. Verder hadden we de ouders van Yvette: die zijn hier geboren, getogen en weer gestorven. Daarna is Yvette met man en kinderen naar elders verhuisd, haar huis verkocht aan een projectontwikkelaar. Dat is een beetje de ziekte in deze straat: als er een huis verkocht wordt, dan wordt het geheel leeg gesloopt en opgedeeld in kippenhokken van 26 m2 die voor veel geld aan ouders van studenten worden verkocht. Die studenten hebben niks met de buurt; ze komen en ze gaan, maken veel lawaai met hun feestjes op onmogelijke tijden en na het afstuderen ontdekken ze dat hun studio onverkoopbaar is. Daarna wordt deze verhuurd met nog meer anonimiteit tot gevolg. Gelukkig neemt het aantal gezinnen met kinderen weer toe, de laatste 10 jaar: dat brengt vrolijke geluiden van spelende kinderen met zich mee en betrokken ouders die het met elkaar gezellig willen maken in mijn straat.

 

Geschreven door Lies Straub


<< terug naar overzicht