Utrechts straten

Goudhaan houdt huis

De poort naar de tuin is zwaargehavend en moet nog worden afgewerkt. Het was nu eenmaal een haastklus, want Jeroen Ekkel wilde per se zijn nieuwe woning voor de kerst betrekken. Zijn hartstocht is begrijpelijk: het betreft het prachtige monument op de Van Asch van Wijckskade. Gedurende enige tijd was deze fraaie stadsvilla van landschapsarchitect J.D. Zocher de duurste woning die binnen de singels te koop stond. Het complex was destijds (rond 1840) de bekroning van het door Zocher ontworpen singelplantsoen.

 

Op 10 december werd Ekkel (1974) eigenaar voor 1,8 miljoen euro en prompt trad een ploeg bouwvakkers aan; volgens een wijkbewoner ruim twintig man. Binnen een week werd het rijksmonument verbouwd, zonder vergunning. Bij navraag ter plekke bleek niemand enige toelichting te kunnen geven. ‘Je moet bij de gemeente zijn’, zei de meest spraakzame bouwvakker. Dat bleek te kloppen.

 

De gemeente was inmiddels op de hoogte, maar toen had een bouwstop al geen zin meer, want het werk was klaar, aldus een woordvoerder. Er is onder meer een monumentale trap gesloopt. De gemeente beraadt zich nu op een dwangsom. Het pand moet in oorspronkelijke staat worden hersteld. Maar de eigenaar kan ook een aanvraag indienen om te onderzoeken of de verbouwing alsnog achteraf vergund kan worden.

 

North Sea Jazzfestival
Een blik bouwvakkers opentrekken in de overspannen bouwmarkt is een prestatie die Ekkel is toevertrouwd. Sinds exact een jaar, daags voor Kerst, is hij CEO bij de Utrechtse zakelijke dienstverlener Future Groep, na een lange carrière in de wereld van het in- en uitbesteden en consultancy. Door het blad Management Team was hij al uitgeroepen tot Goudhaan van 2014, een lijst van de honderd meestbelovende jonge managers in Nederland. Kort daarna strandde hij pardoes als COO bij het detacheringsbedrijf Brunel.

 

schermVan Asch van Wijkckskade 21-21bis © Cor Daat
Van Asch van Wijkckskade © Cor Daat

 

Future wordt zijn doorbraak. Met het oog daarop sponsorde Future afgelopen jaar het North Sea Festival, waar Ekkel in zijn paviljoen met zijn financiers talloze jazzrelaties ontving. Dus werd het tijd voor de Van Asch van Wijckskade. Het pand was in 2015 nog grondig gerenoveerd en zat goed in de verf, maar dat stemde Ekkel niet tevreden.

 

Plattegrond
Gevraagd waarom hij zo vrijpostig is omgesprongen met een rijksmonument, reageert Ekkel aanvankelijk verbaasd. ‘Ik zie niet direct wat het probleem is.’ Met die poort is het inderdaad fout gegaan, erkent hij. ‘Die ging kapot. Die was heel slecht.’

 

Over de status van de trap is Ekkel heel zeker. ‘Dat was geen monument.’Maar de nieuwe eigenaar zegt de resultaten van de gemeentelijke inspectie nog niet te kennen. In ieder geval was er bij hem geen sprake van kwade wil. ‘Ik heb dit niet gekocht om het slordig te doen.’ Dat is inderdaad niet gebruikelijk. Had u zich niet eerst moeten verdiepen in de situatie? Er zijn toch deskundigen? Ekkel denkt lang na. ‘Als ik dit had geweten, had ik dit niet gedaan. Maar ik zal alsnog een aanvraag indienen. Hier wil ik het bij laten, want ik ben druk. Ik ben aan het verhuizen.’

 

De volgende dag, Eerste Kerstdag, is Ekkel te vinden in de Utrechtse Binnenstad met een plattegrond in zijn hand, tevreden genietend van de monumentale schoonheid. •
 

Geschreven door Bert Determeijer
Uit de Binnenstadskrant nummer 1, 2019


<< terug naar overzicht