Utrechts straten

2x terug van weggeweest

Twee keer weg uit Utrecht, en twee keer weer terug: Peter en Lou Smids konden de lokroep van de stad niet weerstaan. Na hectische jaren als directeur van Muziekcentrum Vredenburg trok de ruimtelijkheid van het Groningse land waar Peter zijn jeugd en het begin van zijn werkende leven doorbracht. Het viel tegen. In 2006 kwamen hij en zijn vrouw terug naar Utrecht, in 2015 verhuisden ze naar Doorn, om tegen oudjaar 2016 toch weer te kiezen voor Utrecht, voor een appartement met tuin in de Martinuskerk op de Oudegracht.

Van 2006 tot 2015 bewoonden ze twee mooie verdiepingen boven de Read Shop annex postkantoor, een hoog hoekhuis in jaren-dertigstijl dat uitkijkt op de Tolsteegbarrie?re (in de ‘volksmond’ Ledig Erf). Hun vertrek was een vlucht: Smids was het lawaai van de kroegen, de harde muziek en de bierfestivals voor zijn deur meer dan zat. Zijn werkkamer zat aan de voorkant. Dus als hij in de zomer zijn raam openzette kon hij zijn rustige avond wel vergeten.

Smids: ‘Met het rookverbod werd het nog een graadje erger. Bovendien gingen er geruchten dat de Read Shop onder ons ook horeca zou worden, inclusief terras. Dat was de druppel.’

Herbergzaam
Maar hoe mooi hun huis in Doorn ook was, met heerlijke bossen en aardige buren, hun verblijf was niet voor lange duur. ‘Waar zijn de mensen?’, vroeg Lou zich meermaals af. ‘Inkopen doen ze daar met de fourwheeldrive. Mijn vrienden en de culturele activiteiten – vooral in Utrecht – waren met trein en bus te ver weg. Het leven werd te omslachtig.‘

Nee, dan bevalt het wonen hier in de Martinuskerk veel beter. Peter Smids: ‘Alles is op loop- en fietsafstand, Louis Hartlooper om de hoek en toch geen last van lawaai. Je hoort ’s avonds hooguit wat geruis van een trein of van het verkeer op de Catharijnesingel. Lou: ‘We voelen ons hier prima. De Martinuskerk is herbergzaam, ademt geborgenheid.’

                                             

Optimale mix
Smids werd in 1976 directeur van het Muziekcentrum Vredenburg, dat toen nog in aanbouw was. Hij bleef tot 2001. ‘Ik ben nog wel betrokken geweest bij de vernieuwingsplannen, maar het ging me te traag, er was veel politiek chagrijn. Ik had toen altijd mijn vaste plaats in de grote zaal, nu zitten Lou en ik steeds op een andere plek met zijn eigen perspectief. Dan zie je pas goed hoe briljant die zaal in elkaar zit.’

‘Utrecht is in korte tijd erg veranderd. Als we nu ’s avonds na een voorstelling naar huis terugfietsen, verbazen we ons over de drukte en de levendigheid. Maar het valt ook op hoe schoon de straten zijn en hoe weinig winkelleegstand er is. Ik geloof dat we de optimale mix van rust en reuring eindelijk gevonden hebben. We gaan hier niet meer weg.’ •

Geschreven door Charles Crombach en Erik van Wijk.
Uit de Binnenstadskrant nummer 2, 2018.


<< terug naar overzicht