Paviljoen pOp

In het Stationsgebied tussen Binnenstad en Lombok, te midden van het razende verkeer, is een kleine oase met als eyecatcher het kleine Paviljoen pOp, een tijdelijk gebouwtje met puntdak. Het is bedoeld om na vijf jaar, voorjaar 2018, weer te verdwijnen en elders te gebruiken.


Het gebouwtje kostte 98.000 euro. De gemeente betaalde een kwart, de rest kwam van fondsen en particulieren. Architecte Doris Nielen: ‘De opdracht van Stichting Maanzaad was om een duurzaam, demontabel paviljoentje te ontwerpen. Wij gebruikten niet de term circulair, terwijl het voor een deel natuurlijk wel circulair is.’ Een gelast skelet (niet circulair, maar wel duurzaam) staat stevig vastgeschroefd op betonplaten. Twee stalen trekbanden onder de vloer houden alles nog eens extra op zijn plaats. Houten multiplexbekleding is geschroefd aan binnen- en buitenkant. Duurzame isolatie ertussen en hoogwaardig dubbelglas zorgen voor reductie van stookkosten. Er is gebruikgemaakt van tweedehands deuren en ramen. Een paar elementen werden nieuw vervaardigd, omdat het paviljoen ook echt mooi moest zijn. Het dak springt in het oog. Er ligt zwart EPDM, een rubberen vel dat uiteindelijk goed afgebroken kan worden. Rondom de zonnepanelen zijn ruim 2200 witte, turquoise en lichtblauwe keramieken dakpannetjes in de vorm van een komma gelijmd. Ze zijn allemaal door buurtbewoners met de hand gemaakt.

 


Straks staat het huisje ergens anders © Rop van der Lingen


Samen met zestig vrijwilligers en buurtbewoners is het gebied met paviljoen ontwikkeld en wordt het in stand gehouden. De inkomsten komen uit verhuur van de ruimte. Er kunnen veertig mensen terecht. Intervisiegesprekken, werkoverleg van ambtenaren, vergaderingen, concerten, repaircafé en buurtbijeenkomsten, alles is er mogelijk. Marij Nielen is de moeder van de architecte en de drijvende en initiërende kracht achter Stichting Maanzaad. Marij: ‘Als vormgever van de openbare ruimte wilde ik met het Westplein iets doen omdat het lastig was om naar de Binnenstad te komen. Een ambtenaar zei op een dag dat in dit gebied tijdelijk veel ruimte vrijkomt. Ik zei toen: ‘Nou, dan bouwt Maanzaad daar alvast een huisje, om identiteit aan het gebied te geven. Als je gaat tuinieren heb je een huisje nodig.’ 

Jonge honden
Het paviljoentje werd bedacht op een doorgaande route waar honderden fietsen langskwamen. Maar de situatie op het Westplein verandert constant. Opeens stond Paviljoen pOp niet meer langs die route, maar op een groen eiland tussen de wegen. Marij: ’Onze termijn is over anderhalf jaar afgelopen. Het is goed om plaats te maken voor nieuwe jonge honden die experimenteren met de kennis van deze tijd en die een wat forser initiatief neerzetten. Iets professioneler, niet alleen werken met vrijwilligers. Samen met de gemeente zullen wij een uitdagende oproep doen voor iets tijdelijks met een knipoog naar de toekomst.’ Dochter Doris, de architecte: ‘Als straks het paviljoen ergens anders staat, dan wil ik nog wel iets kleins aanpassen, zoals bij de ventilatie. Nu hebben wij ventilatieroosters, maar je kunt tegenwoordig ook instellen dat pas als de CO2-concentratie in de ruimte toeneemt de ventilatie zich opent. Het is mooi als een architect betrokken kan blijven. Door het gebruik van het paviljoen weten we nu precies wat er nog beter kan.’

www.maanzaad.nl


Uit de Binnenstadskrant nummer 2, 2017.

Geschreven door Elaine Vis.

 


<< terug naar overzicht