De heldere lijnen van Leo Lambo

‘Eén blik in de woonkamer is voldoende: Leo Lambo heeft zijn huis op het Houtensepad helemaal voor zichzelf. Hij kan er in doen en laten wat hij wil. Hij gebruikt het vooral als archief. Geen potjes met bloemen, geen vazen en andere nutteloze voorwerpen waarmee je kunt proberen je interieur gezelliger te maken. In plaats daarvan: paperassen, netjes in stapels geordend.’


Dit stond in een stuk in de Gemeentekrant Utrecht, een veertiendaags blad dat een kortstondig bestaan leidde. Leo was toen 47. In zijn huisje op het Houtensepad is Lambo afgelopen februari van de trap gevallen. Waarschijnlijk was hij al vier dagen overleden toen hij werd gevonden. Begin zestig, wel erg jong om dood te gaan.


Lambo werd bekend in Utrecht als secretaris van het Bewoners Overleg City Projekt. In dat BOCP bundelden zich destijds allerlei stedelijke werkgroepen en actiecomité ’s die invloed wilden uitoefenen op het UCP, de voorloper van het Project Stationsgebied. In het begin zat hij regelmatig met 27 mensen om de tafel, maar de groep dunde zoetjesaan uit tot een harde kern van zes. Over de invloed van het BOCP maakte hij zich geen illusies :‘Onze ruimte is vrijwel nihil. Zo liggen de kaarten’. Zijn belangstelling voor het UCP ontstond door een toeval. ‘Een journalist van het Utrechts Nieuwsblad belde hier aan om te vragen of ik het erg vond dat m’n huis werd afgebroken voor een toegangsweg naar het UCP. Ik wist nergens van.’ Die weg is er nooit gekomen


Lambo was absoluut niet tegen verbetering van het Stationsgebied. Net als vrijwel iedereen vond hij dat er dringend wat moest gebeuren, maar dan wel volgens de ‘oude’ afspraken. Terug naar de heldere lijn. Dat is wat hij wilde. Toetsen of de oorspronkelijke bedoeling van het UCP, namelijk het veiliger en leefbaarder maken van het gebied, nog wel centraal stond. Hij merkte dat het voortdurende sleutelen en bijstellen in één bepaalde richting ging: de verdichting van de bebouwing. Duidelijkste voorbeeld: de groei van het kantorenvolume van 60.000 naar 300.000 vierkante meter.


In de week dat het contract voor de uitvoering van het UCP na een moeizame voorbereiding van meer dan een decennium zou worden getekend, haakten twee van de vier partners, Corio en de Jaarbeurs, af.  Pas jaren later kwam er een nieuw plan, het huidige Project Stationsgebied, dat stedenbouwkundig minder om hakken had, en daardoor makkelijker uitvoerbaar. Leo Lambo was intussen gemeenteraadslid voor de SP, maar al vrij snel werd duidelijk dat hij niet in de wieg was gelegd om te functioneren in een politieke partij.

Hij sloot zich aan bij een nieuw fenomeen in het Utrechtse, de activist Kees van Oosten. Samen met een aantal gelijkgestemden richtten zij verscheidene stichtingen op die zich vooral bezighielden met de bestrijding van luchtverontreiniging in Utrecht. Van Oosten was de man die naar buiten optrad, de aimabele Lambo werkte op de achtergrond. Hij legde de dossiers aan, verzamelde de informatie. Zijn huis werd nog meer dan vroeger een archief. Leo Lambo stelde zich tientallen jaren van zijn leven in dienst van wat naar zijn overtuiging de belangen waren van de bewoners van Utrecht. Op zijn uitvaart in het nieuwe crematorium in Leidsche Rijn was van het gemeentebestuur niemand aanwezig.

 

Geschreven door Dick Franssen


<< terug naar overzicht