Bij de tijd blijven

Bij mevrouw Van Spijk–Van Lennep (99), bewoonster van het Bartholomeus Gasthuis - gaan beurtelings haar huistelefoon én mobiele telefoon. Dit kind van de jaren twintig is daar duidelijk niet in blijven hangen.

Als ze mag kiezen tussen schrijven of bellen, geeft ze nog altijd de voorkeur aan schrijven, al gaat dat niet zo gemakkelijk als vroeger. In haar Gooise meisjesjaren was het heel normaal dat je brieven schreef naar familieleden en vrienden. En met een grote familie die over Europa uitwaaierde, betekende dat veel internationaal briefverkeer, jarenlang.

BG door Sjaak RamakersMevrouw Van Spijk-Van Lennep


Uit een beroepskeuzetest kwam dat ze met haar gymnasiumdiploma absoluut moest studeren. En zo begon ze in 1941 bij de Universiteit Utrecht aan de studies Spaans én geschiedenis, tot de Duitsers 1,5 jaar later de universiteit sloten. In de resterende oorlogsjaren was ze actief in twee verzetsgroepen, als codiste in de Groep Kees en als koerierster bij de Zwitserse Weg: een netwerk om berichten via Geneve bij de Nederlandse regering in Londen te krijgen. Na bevrijding kreeg ze een beurs voor twee semesters Frans en Spaans op de tolkenschool in Genève; een begrip in die tijd. ‘Ik had er een enige tijd en droomde zelfs in het Frans. Ik zat er zonder een rode cent en kreeg van alles te leen van mensen om me heen, ontzettend lief’. Om wat geld te verdienen, gaf ze Nederlandse les en paste ze vaak op. Eenmaal terug in Nederland, inmiddels 27 jaren jong, vond haar verloofde, een aankomend arts, het hoog tijd geworden om te trouwen. En zo geschiedde. Het moederschap – ze kreeg in korte tijd drie kinderen – en de mores van die tijd betekenden dat ze haar studiewens moest laten voor wat het was: een wens. Maar stilzitten deed ze niet. Ruim dertig jaar was ze bestuurslid van ’s lands oudste vrouwenvereniging Tesselschade Arbeid Adelt. Ze was vooral zeer actief voor het Betsy Perk opleidingsfonds dat hieruit voortkwam en nog altijd bestaat (ondersteuning van vrouwen in de kosten van hun opleiding, met als doel economische zelfstandigheid).


Toujours Français
Gaandeweg ons gesprek voel ik steeds weer haar spijt dat ze haar studie niet heeft afgemaakt en haar taalkennis en -kunde heeft kunnen toepassen. En dat ondanks de taallessen Nederlands die ze later aan mensen uit het buitenland gaf. Ik zit hier pas een uur, maar stel me voor dat Nederland een getalenteerde docente is misgelopen. Tegelijk zie ik iemand met een rijk leven vol contacten die betekenisvol voor velen is geweest.


Mevrouw Van Spijk, die ondertussen de volgende beller vriendelijk vraagt om later terug te bellen, leest nog steeds in het Frans. Samen met drie dames en een leraar Frans houdt ze een maandelijkse boekbespreking. Deze mevrouw is het levende bewijs dat je nooit, jamais, te oud bent om te leren. Une belle conversation avec une grande dame, très modeste. •


Geschreven door Nicolien van Wees (Bartholomeus Gasthuis).
Uit de Binnenstadskrant nr. 1, 2020.


<< terug naar overzicht