Pandendans

Door Bert Determeijer
16 mei 2020

 

De universiteit is bezig met een van de heftigste vastgoedoperaties in haar geschiedenis. Bij soortgelijke processen, zoals vijftig jaar geleden met de onstuimige groei en de verhuizing naar de Uithof, ging dat niet helemaal koosjer. Tot in de top van de universiteit zaten lieden met hun vingers in de suikerpot. In die tijd hanteerde ik als verslaggever van het Universiteitsblad diverse schuilnamen om medewerkers te benaderen. Een curieuze ervaring gezien de academische lijfspreuk ‘Zon der gerechtigheid verlicht ons’.


In die tijd was het gebruikelijk dat de grote spelers in de stad, universiteit, Jaarbeurs, NS, gemeente en de verzekeraar Utrecht/AMEV/Fortis/ASR elkaar hielpen en pandjes toespeelden. Een sextet zogezegd. Soms werden de deals inderdaad in het bed geregeld. En de kroeg waar een en ander werd bedisseld, het Jansdam, is in 1992 zelfs letterlijk ontploft.


Misschien heeft men lering getrokken en gaat het nu veel zorgvuldiger. Dat zou kunnen in de persoon van Fiona van ’t Hullenaar, sinds september 2017 directeur Vastgoed & Campus van de universiteit. Daarvoor was zij directeur Business Support bij buurman ASR en zat ze in een adviesraad duurzaamheid van de universiteit. Vorig jaar werd zij uitgeroepen tot Green Leader, vooral wegens haar verdiensten bij de spectaculaire ombouw van het ASR-complex in Rijnsweerd. En dan zit ze ook nog in de Raad van Advies van de Jaarbeurs BV. En is ze bezig met een project voor aardwarmte in kantorenpark Rijnsweerd.

 

9J7A9307Foto door Saar Rypkema

Zo’n lijst klinkt geruststellend. Er is nu alle kans op het volgende scenario: De Jaarbeurs heeft aangekondigd dat ze het Beatrixgebouw wil verkopen. Het meest duurzame is dat die spuuglelijke doos niet gesloopt wordt, maar een transformatie krijgt. Zoals bij het AMEV-gebouw. De bovenste verdiepingen gaan naar het University College, met een loungepaviljoen op het dak. Zo heeft Utrecht eindelijk een rooftopbar en krijgt het nogal commerciële stationsgebied een levendige impuls met wetenschappelijk toptalent. En die slimme jongeren zitten dan in een mum in een trein op weg naar een snelle academische verfrissing elders.   

De lagere delen van het Beatrixgebouw krijgen onder andere collegezalen. Destijds droomde universiteitsbestuurder Hans Rosenberg van collegezalen boven het spoor, maar dat werd door de NS weggehoond. De chloortreinen moesten kunnen ontploffen. De NS is inmiddels soepeler geworden; de ontploffende treinen rijden nu andere routes. En het spoorbedrijf is tegenwoordig gecharmeerd van de exploitatie van elke vierkante meter. Dat biedt dus ook nog allerlei mogelijkheden boven het emplacement, bijvoorbeeld voor extra fietsenstallingen. Met een fietsbrug dwars door het Beatrixgebouw wordt dit alles prima bereikbaar. En met die collegezalen hoeven de studenten niet meer per se massaal naar de Uithof te trammen.

Zoiets kost natuurlijk wel wat. Gelukkig is er de ASR dat zoekt naar degelijke investeringen met een lange looptijd. Als het sextet een charmant arrangement weet te vinden, kan dat een mooie pandendans opleveren. •



<< terug naar overzicht